Vamos a la huis

En toen kwam de terugreis richting Nederland. In eerste instantie verliep alles vrij vlekkeloos en ook het laatste deel van de reis zou optimaal verlopen (spoiler, excuus). Nadat papa de buschauffeur gevraagd had om toch voor ons hotel te stoppen (iets wat hij volgens hem allang van plan was, maar waarom hij het bagagevak nou al op de hoek van de weg open had gedaan bleef wat in het midden hangen) en alles ingeladen was mochten ook wij de bus in en kozen we voor een plekje voorin. Geen gordel of zitje dit keer voor de kleintjes (als buschauffeur heb je blijkbaar lagere morele eisen ofzo? Of denk je dat je ontzettend goed kan rijden en er vast niks gebeurd, omdat je ook gewoon heel goed kan rijden (die bochten in de smalle straatjes van Nerja, om je adem bij in te houden)), dus dat werd vasthouden op schoot en hopen op het beste. Jenna deerde het overigens vrij weinig, die was al vrij gauw in slaap gevallen.

Na een kort ritje naar het centrum van Nerja waar ook nog wat mensen werden toegevoegd aan de inzittenden van de bus gingen we met een ‘volle bus’ (lees: alle 11 waren we er, dat dit uit kan joh!) richting het vliegveld te Malaga. We gingen over heuvels en door tunnels terwijl we getrakteerd werden op uitzicht over groene heuvels, prachtige huizen, de zee en zelfs een cruiseschip. Dat was een uur lang genieten van de omgeving.

Eenmaal aangekomen bij de vertrekhal met onze trolleys en buggy met kind in de hand bleek dat de incheckbalies nog niet open waren en dat de Spanjaarden het niet zo heel nauw nemen met ‘je moet er 2 uur van te voren zijn’ alsin: wij waren er perfect op tijd, maar als personeel kun je gewoon met je ziel onder de arm een dik uurtje voordat het boarden begint aan komen kakken, een rol met allemaal stickers uitrollen en weer inrollen en nog wat vragen aan je collega om daarna met frisse tegenzin te starten met het inchecken van de reizigers.

Nadat we vrij snel aan de beurt waren geweest (er ging een tweede en een derde rij open waar een soort stormloop op ontstond, maar waarin wij toevallig al aardig vooraan stonden) konden we door richting de security check waarbij het er allemaal wat serieuzer aan toeging dan in Amsterdam. Ome Erik moest 2x zijn boardingpass laten zien toen mama met Jenna door de poortjes wilde want Jenna stond bij ome Eriks boardingpass genoteerd, papa onderging een drugstest vanwege het koordje in zijn joggingbroek en het koelelement van ome Erik en tante Jantine bleef achter in Spanje. Het enige wat vrij vergelijkbaar bleek was de watercheck (bijzonder hoe ze dat doen) en hoe er vrolijk naar de ukkies werd geglimlacht en gezwaaid (‘Hola’ betekent naast Hallo ook zwaaien, dus dat konden we de hele vakantie tegen Jenna zeggen waarop de Spanjaard tegenover haar vaak begon te zwaaien en ze die vaardigheid zich nu ook aardig heeft eigengemaakt). Daarna was het tijd om eten te gaan halen waarbij het opviel dat het overal nogal druk was, maar er ook een nogal groot verschil zat tussen hoe druk de reizigers zich daar over maakten en hoe druk het personeel zich daarover maakte.

Uiteindelijk viel de keuze op de Burger King waar mama en tante Jantine alvast een tafeltje claimden. Siem had nog een knijpfruitje tegoed, iets wat Jenna ook wel erg aansprak maar waar mama er geen meer van op voorraad had. Het gevolg: beide dreumesjes zaten vol enthousiasme naar het knijpfruitje te kijken, mochten om de beurt er wat uit drinken wat dus met een noodvaart ging want anders had de ander het vast al opgedronken en keken na een paar seconden vrij verbouwereerd dat het ding nu al leeg was. Dan maar aan de Tuc-koekjes die mama nog in haar tas had waarbij tante Jantine er gelukkig ook wat at omdat ze anders zowat tegen de vlakte zou gaan. Er werden pitstops gemaakt, luiers verschoond, het halve vliegveld werd bij elkaar gegild door Jenna (iets met opstopping) en korte stukjes gewandeld, maar het eten kwam steeds maar niet. Uiteindelijk gingen papa en ome Erik maar naar het afgifte punt en zeiden dat hun vlucht bijna vertrok, kregen we daardoor eerder het eten voorgeschoteld en moesten we daarna in recordtijd (een talentje van de Bastiaantjes bleek maar weer) eten en drinken om daarna op een drafje richting de gate te gaan. Mama had haar burgertje nog in de hand, tante Jantine dronk een deel van haar Fanta op (wie verzint er ook om 75cl in zo’n beker te doen) en Siem en Jenna storten zich op de patat die er bij alle menu’s bij in zat (dit keer bij Jenna zonder morren; die voelde vast aan dat het dit was of niks eten). We waren zodoende gelukkig nog op tijd bij de gate waarna mama nog een sprintje trok om even naar de wc te kunnen (misschien moest ze dat hardlopen toch maar weer eens gaan oppakken want dit liep best fijn zo) en er tijd was om weer even op adem te komen en al het eten nog op te maken voordat er geboard ging worden. De moeder en zoon die we bij het inchecken bij de Burger King ook hadden gezien (en onze tactiek hadden getipt) bleken het ook gehaald te hebben, wel zonder eten helaas.

Eenmaal gesetteld bij de gate bleek dat de gate op het laatste moment nog even veranderd werd maar dat ze dit hier niet omroepen wat ertoe leidde dat we de verandering op het bord lazen, wat verbaasde reizigers ons voorbeeld maar volgden en uiteindelijk iedereen 2 gates eerder zich weer ging opstellen in rijen. Die rijen bleken in Spanje een enorm ding te zijn waarvoor de palen en riemen perfect neergezet moeten worden en waarover overlegd wordt met collega’s of het er 2 of  3 moeten worden. Wij mochten van een vriendelijke meneer die dit tafereel vaker had gezien helemaal vooraan plaats nemen, namen maar even voor lief dat wij eigenlijk zone 2 waren terwijl Jenna dan mee zou moeten met ome Erik op de arm en liepen zodoende (en doordat de man van het personeel even een oogje toekneep waarop zijn collega zuchtte toen zij vroeg of hij met zone 1 was begonnen en hij aangaf dat alles wat door elkaar ging) als eerste richting de slurf. Hier moesten we nog even wachten omdat de mensen die net richting Malaga waren gekomen nog uit het vliegtuig moesten komen, besloot Siem dat het tijd was voor belangrijkere zaken en zat Jenna weer te lachen en te geinen met de mensen die achter ons in de rij stonden te wachten. Eenmaal in het vliegtuig konden we gauw alle spulletjes opruimen, verdween tante Jantine even met Siem naar de toiletten en bleken we veel meer beenruimte te hebben dan de heenweg. De airco deed het ook, de spullen van de baby’s werden even uit het plafond van het vliegtuig getoverd (daar heb je dus ook nog opbergruimte) en het vliegtuig zat lang niet vol, wat een verademing. Papa mocht dan ook op de stoel bij het gangpad plaatsnemen, waarop de stewardess als grapje zei dat ze achterin anders ook nog wel een hele bank had voor hem. De ukkies gingen weer op schoot en de piloot riep om dat als we allemaal snel de gordels en dergelijke zouden regelen we snel op mochten stijgen en we wat van de vertraging die we net hadden opgelopen weer in zouden kunnen halen (iets met wind mee onderweg ofzo? Dat klonk beter dan de heenweg waarbij we zo lang hadden gewacht eenmaal aan de grond dat een paar mensen hun overstap haast zouden missen). Dat werd dus stoelriemen vast en gaan met die banaan!

Terwijl Siem aan het geinen was en daarbij onder andere steeds moest lachen om mama die haar tong naar hem uitstak en hij vrolijk heen en weer dartelde over de stoelen, was Jenna bij het taxiën al in slaap gevallen. Jammer genoeg had ze bedacht dat zij ook wel eens een schone luier in het vliegtuig wilde al bleek eenmaal in het hokje dat het geen eens een echte drol was geweest. Ach ja, nu kon ze ook nog wat meemaken van de vlucht omdat er met vol licht aan koffie, thee en andere versnaperingen werden verkocht voordat het licht weer uit ging en er geslapen kon worden. Met het licht eenmaal uit was Jenna zo vertrokken richting dromenland, deden papa en mama ook een hazenslaapje en keken we uit over de prachtig verlichte steden die we konden zien vanuit het vliegtuig doordat er haast geen bewolking aan de lucht was. De purser kwam op een gegeven moment vragen of we de Eifeltoren al hadden gespot, waarop ome Erik hem dermate goed hielp dat hij zijn aanwijzingen om ging roepen door het hele vliegtuig heen. Bijzonder om zo’n architectuur-wondertje vanuit het vliegtuig zelfs te herkennen (mama dacht eerst dat ze dat vast verkeerd zag, maar het was toch echt zo!). Papa ging ook zelf nog even richting het toilet waarop er gegrapt werd door de rest dat het toch wel heel bijzonder was dat de stewardess net daarna haar haren los had. Jenna was intussen tegen mama’s borst en later tegen de stoel van het vliegtuig aan in slaap gevallen; Siem lag op tante Jantine haar arm die na enige tijd daardoor geen gevoel meer had in haar vingers. Waar Jenna wakker werd van het dalen (ook omdat ze anders moest gaan zitten van mama), sliep Siem de hele landing door en ook aan de grond sliep hij vrolijk verder, terwijl ome Erik hem iets minder vrolijk richting de bagagebanden tilde (10 kilo doodgewicht is vrij veel…). Na de landing was Jenna ook zo weer tegen papa’s borst in slaap gevallen, maar tijdens het wandelen over Schiphol moest er toch weer vrolijk naar iedereen gekeken en gelachen worden. De stewardess kwam nog even bij ons checken hoe de vlucht was geweest, wij waren de enigen met van die kleintjes mee, waarop ze aangaf dat het ook eigenlijk altijd wel goed ging met van die jonkies, met een jaar of 15, dan werd het pas ingewikkeld.

Eenmaal bij de bagageband waanden we ons weer even op het bevrijdingsfestival van een aantal jaar geleden: heel veel mensen die eigenlijk niet precies weten wat ze er komen doen, hun vrienden en bier kwijt zijn en allemaal naar hetzelfde zitten te kijken terwijl er niet zo heel veel gebeurd. Door de personeelstekorten mikken ze schijnbaar alles op dezelfde band en raakt er ook nu vast weer genoeg kwijt wat voor de nodige opstoppingen zorgt. Terwijl Siem vrolijk verder sliep ging Jenna de bagageband met de koffertjes erop eens goed bekijken en zat ze daarna alle mensen eens vrolijk in zich op te nemen. Het leverde wat vertederende blikken van de tienermeisjes tegenover ons op (tante Jantine niet meegerekend). Toen de band eenmaal ging lopen voor onze vlucht waren we zowat al eerste aan de beurt met al onze koffers en kwamen we er niet veel later achter dat de buggy’s hier op een speciale band gedropt worden. Mama sprak daar nog met een Engelstalige mevrouw die zich verbaasde over de drukte, helemaal toen mama vertelde dat het al jaren zo’n chaos was hier, en begreep opeens waarom er steeds omgeroepen moest worden dat je niet op deze band mocht gaan zitten: het was ook wel heel verleidelijk om Jenna er even op te zetten en haar voorbij te zien schuiven op deze gigantische kassaband.

Met buggy’s en koffers in ons bezit konden we richting de busjes die ons naar de parkeerplaats zouden brengen. Hier raakten mama en papa met wat mensen in de rij in gesprek (want ook hier was het nu topdrukte, toch gek zo rond half 2 ’s nachts) doordat Jenna hele verhalen had maar ook zij daar vrij weinig van konden maken. Ach ja, vrolijk klonk het wel en voor nu zat er nog niets gênants tussen gaf de moeder van dit gezin aan gevolgd door de nodige voorbeelden van haar eigen kinderen. Tante Jantine stond intussen iets verderop in de rij waardoor Jenna met haar haar high-five spel weer kon spelen.

We konden met zijn allen in dezelfde bus wat er op neer kwam dat Siem slapend met zijn papa en mama op de invalideplek zijn in buggy zat, Jenna’s buggy in het midden van de bus stond met mama ernaast die hem tegenhield in de bochten en papa zich weer achterin de bus over de grote koffers ontfermde. Jenna zat eens vrolijk om zich heen te kijken waarop de man voor mama zei ‘Ze is wel rustig he’ en mama antwoordde ‘Even de kat uit de boom kijken, dan kletst ze straks zo weer vrolijk verder’. Niet veel later had Jenna dan ook de grootste verhalen en lachtte ze naar iedereen waarop deze man zei ‘Het gaat precies zoals jij zei!’ en mama kon zeggen ‘Ik ben ook al meer dan een jaar haar moeder’.

Nadat alles uit de bus was getild, tante Jantine nog net had opgevangen dat de buschauffeur ons waarschuwde voor file omdat ze met de weg bezig waren (‘maar je moet het zelf weten he als je liever in de file je tijd gaat staan verdoen’; leuk die Amsterdammers) en alles even later toch weer verbazend goed in de auto’s bleek te passen was het tijd om afscheid te nemen van de Bastiaantjes en hen te bedanken voor een super fijne vakantie. Dat wordt nog weer kaal de komende weken, want wat hebben we het leuk gehad met elkaar! (Siem kan zelfs al bijna Jenna haar naam zeggen, dat soort dingen gaan we zo missen!) Daarna was het op naar huis, op de terugweg in de auto nog even napraten over hoe fantastisch leuk het was geweest terwijl Jenna de binnenkant van haar ogen al heerlijk zat te bekijken en eenmaal thuis gauw naar bed omdat hummeltje zich een paar uur later alweer zou melden om aan een nieuwe dag te gaan beginnen en we het dagelijkse leven weer met volle vaart in zouden gaan.