Adiós España

En toen was de laatste dag alweer aangebroken! Voor de een iets eerder (papa) dan voor de ander (mama). Papa had namelijk in het midden van de nacht gedacht ‘huh wat hoor ik nou?’ wat door de volgende gedachten in deze volgorde werd vervolgd: ow, ooowww, OOOOWWW. De buren hadden het naar hun zin op vakantie zullen we maar zeggen en het was weer eens wat anders dan de verhalen die Jenna ook in haar slaap af kan steken hier. 

Vervolgens bleek Siem vanmorgen te hebben uitgekozen om eens lekker uit te slapen, waardoor het aan ons de taak was om de ontbijttafel en de bedjes bij het zwembad te claimen. Jenna had namelijk de klok van 5 en van 6 gezien en was daarna klaar om de dag te beginnen en lekker te gaan spelen, dus papa en mama ook. Waar we nog wel eens geswitcht zijn qua zwembadbedjes is de tafel bij het ontbijt vrij standaard geworden (gewoontedieren als we zijn); dat werd dus expres een keertje op de ‘vaste plekjes’ van de Bastiaantjes zitten om de boel even door de war te schoppen. Vanmorgen was het overigens tijd voor donuts als onderdeel van het ontbijt, nog over van gisteren denk ik, en weer een ouderwets broodje met bacon en ei. Dat wordt nog weer wennen in Nederland wanneer we aan de yoghurt gaan. Jenna had overigens aan het ontbijt weer de grootste lol met alle liedjes die werden gezongen, alle watermeloen en broodjes jam die ze mocht eten en de grapjes die de Bastiaantjes steeds weer verzinnen. Haar ding is nu vooral een high-five die ze al vanaf een metertje of 5 afstand aan ziet komen (lees: zij doet een handje in de high-five stand in de lucht en lacht zich helemaal stuk terwijl iemand breed lachend op haar af komt rennen met ook alvast een high-five in de lucht; vooral de herhaling van dit fenomeen in allerlei settingen en meermaals achter elkaar door is een dikke hit).

Vervolgens mocht alles (lees: MOEST ALLES!) in de koffers, dus dat was even weer wat passen en meten. Voor het ontbijt hadden we ons hier al uitgebreid op gestort, dus onze koffers stonden alvast in de luggage room en we konden nog 1 laatste check door de kamer doen waarbij we alsnog de verdwaalde speen tussen de matrassen van het bed vonden. Daarna mocht mama nog even gaan helpen bij de Bastiaantjes waar ome Erik nog een paar schoenen en een koeltasje in een koffer probeerde te proppen en zich verbaasde over de band die om een koffer had gezeten en de paar spullen die nog op een kastje stonden en ook nog ergens bij in moesten. 10 voor 12 stonden we dan ook bij de balie om uit te checken en precies op tijd (net voor 12 uur) waren we aan de beurt. Wel gek om in je bikini uit te checken, maar we mochten dan ook nog de hele dag gebruik maken van alle faciliteiten hier. Papa en tante Jantine waren intussen met de dreumesen richting zwembad vertrokken. Jenna had haar poncho weer eens lekker aan; dan lijkt ze net op een Wookiee volgens papa.

Dat werd dus eerst naar de zee, want de golven waren spectaculair vandaag. Papa en ome Erik hadden deze eerst verkend en waren erg enthousiast waarop mama zich met hen in de zee stortte. En dat storten is misschien wel het juiste woord. Elke stap dieper in de zee werd de stroming veel sterker en algauw was het niet meer mama die besloot de zee in te gaan, maar de zee die besloot dat mama maar eens moest komen zwemmen. Na 3 golven had mama overal (ja echt OVERAL) zand, zout en steentjes, zag ze nog amper wat door eerder genoemde ‘cadeautjes’ die ze van de zee had ontvangen en was ze ook al een paar keer bijna face first op het zand geklapt ware het niet dat papa haar nog wat overeind had getrokken. Na 10 minuten was mama er dus wel klaar mee en ging ze richting de kant. Ik denk dat ik nu weet hoe een aangespoelde zeehond zich voelt. Dat werd me gauw weer voegen bij de ukkies en tante Jantine aan de zwembadrand (de ukkies sliepen en tante Jantine lag heerlijk relaxt op een bedje haar woordzoeker te maken; wat een kalmte in vergelijking met de woeste zee), het zout uit haar ogen poetsen en toch maar wat fotootjes en een paar filmpjes van papa en ome Erik schieten die breedlachend en zwaaiend de golven trotseerden waarbij mama vanaf de kant ze meermaals volledig achter de golven zag verdwijnen waarna ze even later vrolijk lachend weer in beeld kwamen en verder zwommen; doodeng om te zien vanaf de kant (hoor mama maar op het filmpje… die opmerking kon ze niet onderdrukken). Ach ja, ieder zijn ding.

De kleintjes waren intussen uit hun schoonheidsslaapjes ontwaakt en dus was het tijd om te zwemmen in het zwembad. Vandaag werden er weer nieuwe vriendjes gemaakt (ookal versta je elkaar niet, je kunt naar elkaar lachen en met elkaars speelgoed spelen en dus ben je dan vriendjes), had Siem opeens een gele nog grotere hark te pakken waarop Jenna zich maar over de groene ontfermde, werd er weer lekker op de rand van het zwembad gespetterd en gekropen en kon er weer heerlijk gezwommen worden. Papa en ome Erik voegden zich na een tijdje ook bij ons zodat we al het zwemmen hier in stijl met elkaar af konden sluiten. Papa en ome Erik waagden zich daarna nog een keer in de zee, mama en tante Jantine storten zich op het omkleden van de ukkies (dat gaat steeds gemakkelijker hier; eerder deze week kon mama dat zelfs op een zitbankje terwijl het hard waaide en ze dus eigenlijk maar 1 hand vrij had, dus dit ging ook wel lukken), vervolgens lieten zij zich opdrogen en deden de papa’s even later hetzelfde waardoor er rond half 2 geluncht kon worden.

De rest van de middag besteden we in de lounge waar er heerlijk gespeeld werd en achter elkaar aan werd gekropen, er hele boeken werden uitgelezen, er opgevoerde maisvingers (lees: een soort kipnuggets) gegeten werden en er sport werd gekeken op allerlei schermpjes (de Spaanse uitzending was nogal bijzonder met veel verslaggevers met bijzondere kleurkeuzes voor hun kapsel). Jenna kwam erachter dat ze over deze vloer vrij snel kon kruipen (dat ging in de gang deze week ook al top; en maar lachen als ze dan de gang over stak naar de andere kamer) en dat ze dat ook mocht van papa en mama, maar dat ze niet naar buiten mocht. Stiekem toch naar buiten werd dan ook een leuk spelletje omdat papa of mama dan op een drafje aan kwam rennen, ze nog een tandje harder kon kruipen en erg moest lachen en de mensen op het terras ook in de een deuk lagen. Ook de andere mensen in de lounge had mevrouw zo voor zich gewonnen: er wordt hier wat naar haar gelachen en wat krijgt ze veel lieve woordjes te horen; dat wordt nog afkicken van alle aandacht weer in Nederland. Ook de dame van de ballonfiguren kwam nog even een praatje maken. Zij bleek hier het hele jaar te werken en in de buurt te wonen en alleen in de winter een paar weken naar haar ouders te gaan. Knap dat je dan nog de hele dag zo vrolijk bent, vooral wanneer we keken naar de bizar lange werkdagen die ze hier maken (we kijken haast standaard steeds tegen dezelfde koppies aan). Zo kwamen we vandaag door de wisseling van de wacht in personeel er ook pas achter dat we niks mochten drinken in het zwembad en dat het 1 parasol per 4 bedjes was (de man van het personeel zou zo de middelste weghalen, waarop mama hem toch vriendelijk maar dwingend vroeg of hij dan die die aan de zijkant stond wilde pakken, want anders zat alles meteen in de zon; het werkte zo goed dat hij zelfs beiden nog even liet staan).

Intussen was de wind overigens erg in kracht toegenomen waardoor mama bijna een stoel van het terras tegen haar aan had gekregen toen ze wat drinken ging halen; alle parasols al dicht hadden gemoeten omdat ze anders weg zouden waaien en het zwembad haast verandert leek in een golfslagbad. Dat werd dus alleen nog even kijken bij het zwembad en bij de zee. Eenmaal op het strand bleek er code rood te zijn afgegeven voor de zee en dat bleek ook zeker terecht. Wat een golven! Zeer indrukwekkend om te zien en bijzonder hoe de kite-surfers hierop hoge snelheden konden bereiken. Een paar wannabee kite-surfers van 14 waren ook in de zee aan het zwemmen en met een soort board aan de gang wat maakte dat mama het geheel even in ogenschouw nam, maar vervolgens toch maar die kant even op stuiterde. Code rood op het strand betekent hier namelijk ook dat de strandwacht pauze mag gaan houden ofzo en dat je dus maar net moet weten wat die vrolijk wapperende vlag aan het huisje betekent (wie weet denken mensen dat het logo van Spanje en al het geel er nu eenmaal is afgevlogen door de wind, je weet het niet). Mama ging eerst maar eens met de wat oudere vrouw die bij deze stoertjes van 14 stond in ‘gesprek’ om te vragen of zij bij hen hoorde, maar deze mevrouw kon echt alleen Spaans en met wat handen en voeten moest ze vooral heel hard lachen om mama’s vraag en ontkennend nog harder lachen dat zij echt niet bij deze jongens hoorde. Vervolgens ging mama toch maar even naar deze gozers toe en was ze voor het eerst in haar leven ooit zo’n moeke waarop met ‘jaa-haa’ werd gereageerd. Gelukkig duurt het nog even voordat Jenna in de pubertijd komt, was mama haar nare gevoel weer kwijt (‘Als er nu eentje vergupt is het niet meer mijn schuld’) en gingen de jongens zowaar voorzichter doen. Mama had intussen wel een natte broek opgelopen door de woeste golven, dus dat werd nog gauw weer even omkleden.

Weer omkleden, want net hiervoor hadden we nog even bij de spa mogen douchen en omkleden; er werd eerst heel moeilijk gekeken toen dit gevraagd werd door papa en mama maar eenmaal om 4 uur was dit meer dan prima en een fijne manier om fris richting het vliegtuig te kunnen. Mama was hier opnieuw getuige van een bijzonder tafereel: een Spaans meisje kwam binnen in de kleedkamer in een badpak waar ze twaalf in leek, maakte wat grappen tegen haar moeder waarbij het over haar vader leek te gaan en stapte vervolgens met goedkeuring van haar moeder in een nogal blote bikini als 18-jaar-ogende puber weer de kleedkamer uit; een soort Barbapapa-truc. Eenzelfde truc haalden papa en mama overigens uit met de ruimbagage: door de natte kleding die ook nog mee moest, moest er hier en daar ook nog wat weggegooid worden aangezien we nu wel echt over het toegestane gewicht dreigden te gaan (en we als lichaamsgewicht toch ook echt wat meer weer mee terug namen naar Nederland, dus dat betekende goed op de kilo’s van de koffers letten want we willen natuurlijk liever niet neerstorten).

Na de tweede keer omkleden werd er vanaf de plek waar de receptie ook zat nog een keer naar het zwembad en de zee gekeken, ploften we neer op de grote banken die daar stonden en was het ook alweer bijna tijd om met het busje richting het vliegveld te gaan. Even leek het erop dat deze grote touringcar niet voor het hotel zou komen maar ons op de hoek op zou wachten en ging papa dus die kant maar even op om niet veel later als een ware tourguide voorin de bus te staan terwijl deze alsnog voor ons hotel parkeerde. De bandjes werden afgedaan, de koffers en buggy’s in het bagagevak gelegd (laten we het gelegd noemen) en we namen afscheid van deze fijne plek waar we toch een weekje hadden mogen vertoeven. Wat hebben we het hier fijn gehad (ondanks dat Siem dag 1 al ontdekte dat hij met zijn vingertje precies bij het stopcontact kon komen vanuit zijn bedje en beide ukkies erachter kwamen dat ze zich niet alle kanten op konden laten vallen omdat daar dan nog een nachtkastje stond) en genoten van het prachtige land, de vriendelijke en hardwerkende mensen en van ons reisgenootschap. Bijzonder hoe alle dagen op vakantie zo in elkaar over lijken te lopen, je alle besef van dagen en tijd wat kwijt raakt en je weer helemaal moet wennen wanneer de terugreis aanstaande is. Dat beloofde een harde reality-check te worden…