Souvenirs

Dag 4 alweer! Vanmorgen was het eens anders wakker worden dan anders: waar mama meestal verdwaasd na 5 minuten wakker schrikt en zich bedenkt dat ze de wekker al de hele tijd hoort of wakker wordt van wat gekletst van een klein meisje zo net voor acht uur, was het vanmorgen kwart voor 6 toen Jenna bedacht dat het slapen wel lang genoeg had geduurd. Ouderwets vroeg en een hele nieuwe ervaring voor mama om zo vroeg je bed uit te komen op vakantie. Het bleek allemaal voordelen te hebben: papa en mama hoorden namelijk vanuit het appartement de zee al bulderen en besloten zo op de vroege ochtend, nog voordat het hotel was ontwaakt, een wandeltochtje richting het strand te maken. Het blijft indrukwekkend hoe de zee hier kan bruisen en hoe de wind voor opvallend veel verkoeling zorgt gedurende de dagen waarop de temperatuur oploopt richting eind 30-begin 40 en de grote gele knoeperd staat te shinen aan de hemel. Overigens bleken we niet de enigen die vroeg in de ochtend de zee opzochten: er werd door zeker 10 mannen fanatiek gevist. Even leek het erop dat er een grote vis gevangen ging worden, maar even later trok de man toch zonder vangst de dobber uit het water en werd hij met een geluid dat verdacht veel leek op het schieten van pijltje door rietjes zoals Indianen dat doen in films weer de zee in geslingerd. Het loonde hier ook om je eens om te draaien en zo de omgeving naast het hotel te zien: tegen flinke heuvels (die nogal steil waren zou ome Erik later deze week mopperend ontdekken) stonden schilderachtige witte huisjes verlicht door kleine lampjes. Prachtig om te zien!

Vanmorgen was het dus onze beurt om een ronde tafel en 2 kinderzitjes te fiksen. Aan het ontbijt vanmorgen bleek de eerste (en beste) souvenir ook geregeld door ons kleine meisje: haar eerste tandje dient zich dan nu toch echt aan! Aangezien Jenna vrolijk door babbelt met haar nieuwste aanwinst en Siem weer was afgekoeld na zijn koorts gisteren konden we deze ochtend met zijn allen richting het centrum van Nerja om toch nog wat meer van de omgeving dan alleen het zwembad, de bar en de zee te zien. Waar we eerst bedacht hadden om hiervoor de bus te nemen, besloten we tijdens het ontbijt toch om die kant op te wandelen aangezien de eerste bus niet om 10 voor 9 maar om 10 voor 10 pas zou vertrekken. Waar ons lieftallige meisje zich eerst echt niet achter een doekkie liet verstoppen en ook de omgeving wilde aanschouwen (zie foto) zwichtte ze na enige tijd toch voor een lekker dutje in de buggy. En zo liepen we dan ook met 2 slapende dreumessen in ongeveer 30 minuten en al lekker in de zon (lees: volle bak zonnebrand smerend en water drinkend) richting het centrum. Terwijl we langs avocadobomen en fanatiek-rijdende auto's (eenrichting staat hier gelijk aan voetje op het gaspedaal schijnbaar) liepen boorde mama intussen haar artistieke kant weer wat aan en werd er niet te veel gepraat want er moest met stevige tred doorgestapt worden.

Eenmaal in het centrum liepen we rechtdoor tot we het punt bijna hadden bereikt waar volgens de TUI mevrouw de markt zou zijn (vandaar dat we vandaag dit uitstapje maakten), maar waar we nog weinig leven in de brouwerij aantroffen. Papa vroeg dus in zijn beste Spaans aan een mevrouw waar de markt precies was die met handen en voeten (ik heb een nieuw gebaar voor veel moeite doen en hard werken geleerd) en veel mimiek (vooral de verbazing spatte er vanaf toen ze de 2 buggy's zag) uitlegde dat het vanaf dit punt nog zeker 30 minuten een berg op lopen zou zijn. In het centrum kende ze echter een andere plek waar we ook heen konden gaan, maar eenmaal daar geen markt en opnieuw een man (dit keer Engelssprekend) die ons uitlegde dat de wandeling naar de markt 'uitdagend' zou zijn en noemde dat hij er niet aan zou beginnen net voor hij op zijn scootertje weg zoefde. Dat werd dus gewoon gezellig rond lopen hier en door naar de volgende high-light: het Balcon de Europa. De straten hier bleken bol te staan van karakteristieke gebouwen, winkeltjes en tapasbarretjes. Toen we dat ontdekten viel ook het kwartje waarom de bus pas rond 10-en vertrok, alles was hier nu nog in diepe rust. Waar de Spanjaarden dus hun ochtend nog lekker aan het opstarten waren, liepen wij haast alleen door straten die beschut werden van de zon door witte doeken die tussen de gebouwen waren gespannen. Jenna keek intussen haar ogen uit en zat haast gedraaid in de buggy om niks te missen, van wie zou ze dat nou toch hebben...

Na even wandelen hadden we opeens de boulevard met palmbomen aan weerszijden voor ons die toegang gaf tot het balkon en bleken we toch niet de enigen die wat eerder dan de gemiddelde Spanjaard onderweg waren gegaan. Het balkon bleek een prachtplek. Vanaf het uiterste puntje was het vaste land van Spanje om ons heen te bewonderen, maar was er verder vooral uitzicht zo ver je kon kijken over de grote blauwe zee. Er speelde een man Spaanse muziek op een (zal wel Spaanse) gitaar waar Jenna zichtbaar van genoot en het was nog vrij rustig waardoor we hooguit met 10 anderen van het uitzicht stonden te genieten; hoe idyllisch wil je het hebben.

Vervolgens was het tijd voor echte koffie (het hotel naast deze mooie plek had een fijn terras waar ze dus gewoon wel echte koffie hadden!) en voor de ukkies een maissie en een watertje. Ook hadden we genoeg tijd om bij te komen van de wandeltocht tot dusverre, want toen mama contant wilde betalen leek het haast wel alsof het wisselgeld nog gedrukt moest worden en werd haar geduld weer eens op de proef gesteld. Vervolgens liepen we weer naar het einde van de boulevard waar we bussen toeristen aan zagen komen met hun gids om het balkon ook vast te leggen op een fotootje en waar we konden genieten van een heerlijk ijsje. Of nou ja genieten... Het ijs hier was heerlijk, de keuze reuze, het bestellen eenvoudig door de ijssmaken die gemakkelijk uit te spreken waren en erg op de namen in het Nederlands leken en we kregen zowaar soms 3 bolletjes terwijl we er 2 bestelden, maar Jenna kwam er ook al heel snel achter hoe lekker dit ijs was. Dat werd dus dooreten voor papa en mama, want zodra haar mondje leeg was werd er al vol verwachting uitgekeken naar de volgende hap met de geluiden en armgebaren die daarbij horen. Ook een mooi moment: tante Jantine vroeg aan papa of hij een lepel erbij wilde vragen zodat ze Siem ook wat kon geven waarop papa zei 'Can we have another spoon?', dat herhaalde hij omdat hij dacht dat ze het niet begreep en zodoende met 2 extra lepels aankwam. Het vragen in het Spaans werd wat ingewikkeld omdat het woord voor lepel en het woord voor mes erg op elkaar lijken en je toch wat gek wordt aangekeken als je om een mes vraagt bij je ijsje terwijl de politie net achter ons uitstapte en een andere toerist leek aan te spreken.

Na deze verkoelende tussenstop liepen we weer een andere richting op en gingen papa en mama (okee, vooral mama) los met de aanschaf van souvenirs. Jenna kan volgend jaar als een echte flamingodanseres door het leven met een jurkje, haarknipjes en bijpassende schoentjes; vanaf vandaag al knuffelen met een pop in zo'n pakje (of een keer wel aan iemands oorbellen trekken bleek later, want dat mag bij mama nooit en een pop protesteert niet) en door papa voorgelezen worden in het Spaans over een kleine grote muis en zijn dierenvrienden. Vervolgens werd de witte kerk op het plein van binnen bekeken waar de beelden er erg uitgedost uitzagen qua kleding en opvallend treurig keken. Bij het verlaten van de kerk werden de kinderen nog gezegend door de dame die de collecte afhandelde en besloten we langzaamaan richting het hotel te wandelen via een andere route (langs de zee dit keer) en scoorde tante Jantine bij een winkel onderweg een nieuwe zonnebril en zonnebrilkoord (dat is een ding schijnbaar). Papa had intussen de omgeving al een aantal dagen op rij verkend en wist zodoende een route langs de zee terug naar het hotel.

Deze route bleek het moment om ons te vergapen aan mensen die pal in de zon aan het bakken waren, zich af en toe de zee in storten en vervolgens de andere kant van hun lijf probeerden te verbranden en de manier om te zien hoe het begrip 'volkstuintje' ook lijkt te bestaan in Spanje (inclusief een soort stacaravan waarin uitgerust kan worden na het moestuinen; dat doen ze hier vrij uitgebreid (zeker van 2 tot 5, vandaar de wandeling terug en niet met de bus terug)). De lucht van versgebakken vis kwam ons al tegemoet, dus we liepen lekker door naar het hotel om daar de lunch aan te kunnen vallen. Het laatste gedeelte van de route bleek onverhard en waar de Bastiaantjes eerst de koppositie hadden bestierd kozen zij er na enig gemartel toch voor om rechtsomkeert te maken en via de parkeerplaats te wandelen. Papa vond dat het best kon door het zand, tilde Jenna zelfs een heel stukje (terwijl ze gewoon doorsliep in de buggy; hoe dan?) en lachte hard om het geploeter van ome Erik met Siem. Al met al kwamen we gelijktijdig aan bij het lunchbuffet waar er weer lekkere broodjes, fruitjes en groentetjes achterover werden gedrukt. 

Vervolgens was het tijd om weer lekker af te koelen in het zwembad, waarbij mama en tante Jantine erachter kwamen dat ze schijnbaar onbewust een bikini thema hebben afgesproken: of allebei in het rood of allebei in het groen. Vandaag was het de groene dag. Jenna was intussen druk met het ontdekken hoe dat nou precies zat met haar beentjes in de babyfloat en papa en ome Erik hadden hun aandeel in een filmpje dat voor oma Trudie werd opgenomen. Ook verbaasden mama en tante Jantine zich maar weer eens over het temperamentvolle gedrag van de Zuid-Europeaan, wat ook wel weer inzichten opleverde: die siësta in het midden van de dag is natuurlijk om de bloeddruk weer te laten zakken naar acceptabele hoogte. Daarnaast bleek ome Erik af en toe in een smurf te willen veranderen (de zonnebrand kleurt blauw als je het erop smeert) onder het motto: ik ben helemaal wit en anders krijg ik kanker! Ach ja, een lichtgevend huidje wordt nu eenmaal eerder een tomaatje en de Duo Penotti waar mama als chocolaatje in verandert is ook niet per se je van het.

Papa en ome Erik gingen overigens vanmiddag weer samen sportief doen en aangezien de gym hier is afgekeurd want maar 3 toestellen, wordt er hard gelopen. Of nou ja hard... vandaag was het vooral steil gelopen. Iets waar papa zich al op had ingesteld en ome Erik ietsje minder, waardoor papa als een ware coach ome Erik nog net dat extra beetje uit zat te dagen en ome Erik al mopperend (laten we het zo noemen) helling naar helling beklom en aan het einde op het vlakke stuk de eindsprint inzette. Mama en tante Jantine doen het hun niet na, die doen waar vakantie voor bedoelt lijkt hier: he-le-maal niks.

Na deze verkoelende duik werd er even een powernappie door Jenna en een wat uitgebreidere variant door Siem geslapen waarna het tijd was om samen een hotelkamer onveilig te maken (lees: op, onder en rond de tafel aan de gang met fidgetspinners en een groene hark) om de tijd doden tot het diner dat elke avond pas (ja, nu we ouders zijn is deze tijd een 'pas' geworden in plaats van een 'al') om 7 uur begint. Vanavond was het trouwens tijd voor Mexicaans, dus gingen er wraps en totillachippies naar binnen. Dit bleek voer voor goede gesprekken en Malibu cola (ik voel me net weer 16 hier) en zo kwam dag 4 ook alweer gauw ten einde.