Lievelings

En toen was het alweer de laatste volle dag hier op deze prachtige plek en in dit fijne hotel. Jenna bleek van de gelegenheid gebruik te maken om weer eens ouderwets uit te slapen tot iets voor 8 (dat is uitslapen in papa-en-mama-taal) en ook papa was nog diep in dromenland toen mama wakker werd. Intussen kwamen de berichten binnen uit Nederland dat Pytha ook aan het genieten was van de vakantie: de hele nacht de trap op en af kunnen rennen, met je nagels in het dekbed krabben en een dutje doen op de handdoekenstapel in de badkamer; een waar resort bij die ome Peters.

Vervolgens was het tijd voor ontbijt met Jenna's lievelings: brood met jam en boter, maar ook wat (erg zoete) vla en heel wat fruit. Naast al dat brood eet Jenna namelijk heel wat fruit elke dag waarbij de watermeloen dermate favoriet is dat je haast zou denken dat ze er aandelen in heeft. Die watermeloenen hier zijn ook wel erg lekker en mama weet ze dan ook steeds wel te vinden als ze op het menu staan. Na een goed ontbijt, lekker bakje thee en een bakje koffie voor het idee stonden mama en tante Jantine in de startblokken om te gaan waardoor ome Erik en papa vandaag de zwemluier en badkleding routine uit mochten voeren in de ochtend. Mama begreep later dat ome Erik een soort tutorial had gegeven, die luiers hebben ook wel heel veel drukknoopjes, en dat er daarna heerlijk was gespeeld en gezwommen.

De ochtend werd door mama en tante Jantine besteed in het centrum van Nerja die ze deze ochtend zowaar met de bus wisten te bereiken. Zowaar, want toen ze keurig om 10 over 10 stonden te wachten bij de bushalte reed de bus zowat voorbij en werd en op hun gezwaai alleen geantwoord met een wijzend vingertje. Schijnbaar was er 5 meter verderop nog een halte waar heel veel andere gasten zich hadden verzameld; aandoenlijk ook hoe mama en tante Jantine hadden bedacht dat zij de enigen waren die deze ochtend richting het centrum wilden gaan, de bus zat uiteraard nogal vol die kant op. Voor een eurootje is het natuurlijk ook wel erg goedkoop om je met de bus die kant op te laten rijden.

Hoewel er enigszins verwarring was over waar er precies uitgestapt moest worden werd algauw het logisch nadenken van tante Jantine ('Al die mensen lopen daar heen, laten wij dat ook doen') beloont doordat eerst de uitgaansgelegenheden en daarna het balkon van eergisteren werd bereikt. De winkeltjes bleken intussen open, dus kon er naar hartenlust geshopt worden. Waar het één kriebelde en het andere op de hanger niet van die gekke plooien had als in het echt, werd uiteindelijk toch leuk gescoord. In eerste instantie was dat een Latte Macchiato voor tante Jantine en voor mama de ice coffee variant daarvan, want het was intussen toch wel erg warm en goed weer om in de schaduw op een terrasje te zitten. Intussen kon er op een televisie naar hardloopwedstrijden gekeken worden en waren er meer mensen op het terras die rond dit tijdstip een ontbijtje naar binnen werkten. Nu weten we van gisteren dat je je kostelijk kunt vermaken in een restaurant door een beetje om je heen te kijken (iets met een gezin met 2 pubers waarbij de ouders er nogal klaar mee waren dat er door de pubers elke dag werd uitgeslapen tot 1, de pubers geen zin hadden om weer een middag te moeten wandelen met paps en mams en er uiteindelijk geconcludeerd werd door de ouders dat ze beste een uurtje per dag samen iets konden doen en dat de kinderen volgend jaar zeker niet meer mee mochten), maar wanneer er vooral met zeer bekakt-accent Engels of Spaans om je heen wordt gesproken is dit toch wat minder leuk. Daarnaast was er ook genoeg onderling te bespreken en kon mama weer eens herinneringen ophalen aan haar tijd in Suriname toen tante Jantine zich verbaasde over hoe anders mensen in deze omgeving leven en over straat gaan (helemaal bedekt in plaats van in de korte broek zoals wij). 

Vervolgens werd er een nogal grote kledingwinkel ontdekt waar voor kleine prijsjes leuk gewinkeld kon worden en waar mama naast 2 jurken 1 jurk kocht die tante Jantine ook kocht. Die kon dus vanavond mooi aan en dan maar afwachten hoe snel er door de mannen ontdekt werd dat het om dezelfde jurk ging. Mama had bijna een andere print dan tante Jantine gekocht, maar die deed toch een beetje denken aan een tapijt en een vloerkleed wil je natuurlijk niet aan. Nadat de 'made in Italy'-kleding (toch gek in Spanje waar ze erover vallen als je gracia in plaats van gracias zegt want we zijn in Spanje en niet in Italië, maar waar je dus alleen maar kleding kunt kopen die uit Italië komt) was ingepakt in papierentasjes werd er koers gezet naar de bushalte om een reisje terug richting het hotel te maken. De route leidde ons langs grote pleinen waar de Spaanse vlag vol trots lag te wapperen, steegjes, citroenbomen en een speelplaats waar een speeltoestel voor kinderen werd opgeblazen terwijl de leiding lekker in de schaduw zat. Vandaag moesten we namelijk voor het eerst sinds tijden weer meermaals op een bepaalde tijd per se ergens zijn: vanmiddag was dat het restaurant aan de zee wat ook van ons hotel was en waar je op afspraak aan de paella kon. Nu waren de bustijden net al heel anders geweest dan de tijden die op het gekregen papiertje stonden, maar nu ook het hotel waar we braaf op hadden genavigeerd niet meer leek te bestaan werd het wel een erg grote uitdaging om met de bus terug te komen. Dat werd dus wandelend weer terug naar het hotel, maar niet voordat er een tussenstop werd gemaakt bij de lokale apotheek en supermarkt. Bij de apotheek kocht mama een potje avondeten voor Jenna (ze had nog bijna de verkeerde: doordat de voeding voor mensen op leeftijd zonder tanden erg dichtbij stond en in eenzelfde soort potje zat, zag mama een man die overduidelijk amper Engels kon vol passen uitbeelden hoe een man op leeftijd zonder eten eruit ziet waarna ze het gekozen potje gauw om kon ruilen voor een andere). Bij de supermarkt werd er met flinke korting zonnebrand gescoord (dat vlieg erdoor in deze brandende zon) en wat water voor onderweg. Vervolgens werd er lekker doorgestapt langs de autoweg, kon de bikini weer aan en gingen we met zijn allen richting het restaurant aan het strand voor de lunch.

De obers en koks bij dit restaurant met prachtig uitzicht op zee (of op de familie Bastiaan) konden geen Engels waardoor papa met zijn talenknobbel in het Spaanse overlegde om kinderstoeltjes te ritselen en uitleg kreeg over de soorten paella die hier vers werden bereid. Dat leidde tot een praatje over koetjes en kalfjes, waarbij papa en achter kwam dat er wel veel wind staat voor de tijd van het jaar en dat dit al weken zo is. De Spanjaarden zijn daar nog niet zo gelukkig mee doordat er stoeltjes en borden omwaaien door al dat lucht-geweld; voor ons als niet tropische westerlingen voelt het heerlijk verkoelend aan. We kregen in dit restaurant een vol bord vlees en een vol bord met vis en konden daarnaast de koude knoflooksoep (sommige dingen zijn zelf voor mama te exotisch) en 3 soorten paella proberen. De vegetarische variant bleek erg lekker, maar de originele versie was ook wel bijzonder met schelpjes erin die waren meegebakken maar niet waren om op te eten, stukjes kip en een grote gamba bovenop die je met grote kraaloogjes lag aan te staren vanaf je bord. Jenna had intussen de watermeloen weer ontdekt, Siem ging aan de doperwten (deze keer worden ze hopelijk ietsje beter verteerd) en de volwassenen aten hun buikje heerlijk rond. Ook werd er een eerste groepsfoto gemaakt tijdens het eten (ook de foto's waarop onze ober nog even door moest krijgen hoe de mobiel van papa werkt en hij hem wat instructies gaf zijn pareltjes geworden). 

Hierna ging mama het zwembad in voor wat afkoeling wat ook haast een noodzaak is met meer dan 40 (MEER DAN 40!) graden en zochten papa en Jenna de verkoeling van de airco in de hotelkamer op. Waar Jenna zich overgaf aan een schoonheidsslaapje was mama de paparazzifotograaf aan het uithangen voor de Bastiaantjes en de Linda aan het lezen. De puzzels daarin bleken nogal bijzonder en trokken daarmee de aandacht van ome Erik en papa aan alle kanten natuurlijk. Nadat mama weer was opgedroogd voor zover dat wil in de schaduw en zonder weer helemaal oververhit te raken, ging papa de golven weer trotseren met ome Erik; hij heeft een nieuwe hobby ontdekt lijkt het. Papa ging vervolgens de rondjes die hij de afgelopen week had verkend combineren om zo een wat langer stuk te kunnen lopen waarna het tijd was om op te frissen en aan tafel te gaan.

Onze laatste keer avondeten hier was bij deze dan ook een feit wat betekende dat er wat werd opgedoft en er nog een paar mooie fotootjes werden geschoten bij de zee. Ome Erik had overigens opvallend snel door dat de jurken van mama en tante Jantine wel erg op elkaar leken en zij hadden zelf algauw door dat het stofje waar ze van gemaakt waren toch niet zo heel ademend bleek. Ach ja, wie mooi wil zijn... Het eten bestond vanavond uit een lievelingsmaaltje van papa en mama: zelfgemaakte sushi en loempia's. Hoewel de stokjes ontbraken bleek het verder heerlijk te smaken. Siem stortte zich intussen vol overgave op de kroepoek en Jenna ging voor het eerst sinds dagen weer aan de warme maaltijd toen het potje gekocht in de winkel wel een erg lekker potje bleek te zijn. Het opwarmen van dat ding bleek overigens nog een uitdaging: het stond er alleen in het Spaans op en we werden van ober naar ober gestuurd om daarin ondersteuning te krijgen. Zo had de eerste haar leesbril niet mee, dacht nummer 2: ik ben een man, geen idee! en gokte laatste maar op maximaal 1 minuutje. Ook kwamen ze er nu mee dat ze hier ook wel verse babyvoeding konden maken voor Jenna en stonden ze erop dat ze dat van hen kreeg in plaats van het potje. Dit resulteerde erin dat het potje opgewarmd werd, er heel wat van het potje naar binnen ging, Jenna vervolgens in de war raakte van het andere eten dat werd gebracht, daar wat van at en het mopperend weer uitspuugde en we vervolgens weer ontzettend ons best moesten doen om haar weer te verleiden om de inhoud van het potje verder op te eten (wat gelukkig wel aardig goed lukte). Dat wat ze hier hadden gemaakt had exact dezelfde kleur maar vrij weinig smaak volgens tante Jantine die concludeerde 'Geen wonder dat ze dat niet wil' en met enige verbazing eraan toevoegde 'Zelfs Siem wil dit niet'. En dat terwijl hij deze week de doperwtensoep en pompoensoep (het duurde even voordat ik die laatste me weer voor de geest kon halen, want het was vooral warme smurrie geweest maar de smaak was zeer oppervlakkig) vrolijk op had gepeuzeld... (De maissoep was overigens wel echt heerlijk, dat ga ik in Nederland ook eens kopen!). 

Na het eten bleven we nog even buiten zitten (in de avonden lijkt het hier elke avond meer af te koelen en meer te waaien, wat een welkome afwisseling is met de hitte van overdag. Na de eerste dagen wat bewolking en zelfs een paar spatjes regen is er geen wolkje meer aan de lucht geweest, is het wel erg vochtig in de lucht, maar komt de onweer ook steeds maar niet, dus het is flink warm overdag. Er werd weer eens 's avonds koffie gedronken hier (bijzonder hoe je gewoontes opeens overboord kan gooien op vakantie) en zowel Siem als Jenna gingen met hun mama in de rij voor een ballon dier. Waar Siem het beestje enthousiast in ontvangst nam (volgens mij was het een hond), vond Jenna het geluid van het vullen van de ballon al wat spannend en was enthousiasme niet het woord dat haar reactie op het krijgen van de ballon het beste zou beschrijven. Vervolgens werd er gespeeld met de ballonnen, kwam Siem er snel achter dat zo'n ding snel knap zegt en kon Jenna haar barmhartigheid laten zien door die van haar (met wat hulp van mama omdat Jenna alweer totaal andere dingen aan het ontdekken was) aan Siem te geven die vervolgens het 'trucje' van het knallen van ballonnen nog een keer vrolijk herhaalde. Ach ja, de plastic flesjes op tafel en de tegelvloer waar lekker snel opgekropen kon worden was ook erg interessant.

Hierna was de kinderdisco wat een deceptie was gebleken voor tante Jantine deze week: 3 liedjes die elke dag weer herhaald worden waarvan er ook nog 1 een onbekend Spaans liedje was is toch wat weinig om het een goede kinderdisco te noemen. Desalniettemin werd er vrolijk gedanst (geen salsa dit keer voor mama maar de Engelse versies van Tsjoe Tsjoe Wa  en Hoofd, Schouders, Knie en Teen) waarbij Jenna lekker mee mocht wiegen met mama en Siem zelf aan het dansen sloeg. Op haar kamer had Jenna deze week nog vrolijk op haar knietjes mee zitten wiegen, maar nu was ze daar al te moe voor geworden. Tijd voor de hummeltjes om naar bed te gaan! En voor papa en mama de tijd om de koffers al voor het grootste gedeelte in te pakken zodat dat morgen weer flink scheelt.

De iets oudere hummels gingen deze avond een keer op de kamer van de Bastiaantjes (gewoontes zijn er om af en toe doorbroken te worden) wat drinken en spelletjes doen. Dat drinken werd ook vanavond weer bij de poolbar gehaald waardoor we ook vanavond weer het themafeestje dat ze elke avond zo'n beetje bij het zwembad (behalve op zondag, wat een relaxte dag was dat!) houden. Waar de eerste avond er opvallend fanatiek werd meegedanst (het was ook een soort Nederland-in-Beweging-setting waarbij de animatie op opzwepende manier de pasjes voordeed), de neon-party zich kenmerkte door iemand die helemaal (inclusief gezicht door een masker, wat moet dat warm zijn geweest!) uit glitter bestond en de zelfgemaakte shirtjes van de kinderen waarop glow in the dark verf zat, er een avondje met foute hits was geweest waardoor we al WMCA-end in de rij hadden gestaan en er vanmiddag nog het hele album van AC/DC was afgespeeld (aparte setting wel voor 'on the highway to hell'), was het vanavond tijd voor de all-pink-party. Siësta en fiësta liggen natuurlijk ook dicht bij elkaar, dus die Spanjaarden hier weten wel hoe ze een feestje moeten bouwen. Bij het eten hadden we ons al enigszins verbaasd over de toewijding waarmee sommige mannen zich in deze kleur hadden gestoken waarbij de neon variant zeker niet geschuwd werd, maar dit keer waren het ook de dames die flink uitpakten met hoge hakken en de nodige glimmers in de oren of juist een soort metallic-roze riem die voor een rokje door moest gaan. Zelfs de cheerleaders die Jenna al de hele week dolenthousiast begroeten als ze haar zien waren hierin voor de bijl gegaan. Ach ja, ook wel grappig dat mensen zich zo uitsloven en technisch gezien hadden wij dat ook wel een beetje gedaan voor vanavond.

Voor ons werd het ook vanavond geen avondje meezingen met foute nummertjes, dansmoves showen of op het terras zitten want een babyfoon heeft tot zoveel meter bereik en er een andere traditie van de vakantie met de Bastiaantjes moest ook in ere gehouden worden: het spelen van een pocket escaperoom. Dit keer in teams wat het een leuke dynamiek gaf en ook genoeg energie overliet voor ons om er nog een potje Bonanza achteraan te knopen. Daarna gauw naar bed omdat morgen een erg lange dag beloofd te worden.